मध्याह्न थियो। औषधिजन्य गन्धले भरिएको साँघुरो कोठामा श्रीमतीको खोकी र घडीको टिकटिक मात्र सुनिन्थ्यो। ओछ्यानमा थलिएकी श्रीमतीले झ्यालबाहिर हेर्दै भनिन्, “अब म धेरै दिनकी पाहुना होइन।”
हतास श्रीमान् कुर्सीमा टोलाउँदै थिए। औषधिको खर्च, ऋण र दिनदिनै घट्दै गएको आशाले उनलाई भित्रैदेखि खोक्रो बनाइसकेको थियो।
अचानक श्रीमतीले भनिन्, “हामी नदीमा गएर जलसमाधि लिऊँ। कम्तीमा यो दुःख त सकिन्छ।”
श्रीमान् झस्किए।
“आत्महत्या समस्याको समाधान होइन नि।”
“त्यसो भए समाधान के हो?” श्रीमतीको स्वर चर्कियो, “तिमीले देखेको छैनौ, म हरेक दिन कसरी मर्दै छु?”
त्यस प्रश्नले कोठाको मौनता चिरियो। दुवैबीच आरोप–प्रत्यारोपको आँधी चल्यो। केहीबेरपछि श्रीमान् उठे, श्रीमतीको हात समाते र भने, “ठीक छ, आजै नदी जाऔं।”
श्रीमतीको आँखामा अनौठो शान्ति झल्कियो। केही घण्टापछि नदीकिनारमा दुवै उभिए। पानी गर्जिरहेको थियो। श्रीमानले एकपटक आकाशतिर हेरे र श्रीमतीको हात अझ कस्सेर समाते।
अचानक श्रीमती चिप्लिइन्।
“बचाऊ!” उनको चित्कार आयो।
श्रीमान् उनलाई तान्न दौडिए।
उनी अचानक बिउँझिए, श्रीमती भर्खरै निदाएकी थिइन्।
“हत्तेरी केके सोचेंछु ” श्रीमान् खुम्चिएका थिए।
प्रतिक्रियाहरू
कृपया सभ्य र मर्यादित भाषामा प्रतिक्रिया दिनुहोस्। अपमानजनक, मानहानिकारक वा घृणा फैलाउने प्रतिक्रियाहरू हटाइनेछन्।
अहिलेसम्म कुनै प्रतिक्रिया छैन। आफ्नो विचार राख्ने पहिलो व्यक्ति बन्नुहोस्।