युवा पलायन रोक्न भाषण होइन, अवसर चाहिन्छ

मेरो भतिजो गत साता विदेश गयो। विमानस्थलमा बिदा गर्दा उसले भन्यो, दिदी, म जान चाहन्नथें, तर यहाँ के गर्ने? उसको प्रश्नको जवाफ मसँग थिएन। मलाई लाग्छ, हाम्रा नीतिनिर्मातासँग पनि छैन।

हरेक वर्ष युवा पलायनबारे भाषण हुन्छन्। नेताहरू देशमै बसेर केही गर भन्छन्। तर देशमै बसेर केही गर्न खोज्ने युवाले भोग्ने झन्झटबारे कमै कुरा हुन्छ।

व्यवसाय सुरु गर्नु किन कठिन?

मेरी एक साथीले सानो बेकरी खोल्न खोजिन्। दर्ता, अनुमति, कर र स्थानीय निकायका कागजात मिलाउन उनलाई चार महिना लाग्यो। त्यसबीच उनको बचत आधा सकियो। बैंकले धितोबिना ऋण दिएन। अन्ततः उनले पनि विदेश जाने बाटो रोजिन्।

विज्ञापन

यो एउटा उदाहरण मात्र हो। हामीले उद्यमशीलताको प्रवचन दिन्छौं, तर उद्यम गर्न खोज्नेलाई प्रक्रियामा थकाउँछौं। एक दिनमै अनलाइन दर्ता, पहिलो दुई वर्ष कर छुट र परियोजनामा आधारित सहुलियत ऋणजस्ता कदम कठिन छैनन्। इच्छाशक्ति मात्र चाहिन्छ।

श्रमको सम्मान

अर्को समस्या हाम्रो सामाजिक सोच हो। विदेशमा गरिने शारीरिक श्रमलाई हामी स्वीकार्छौं, तर त्यही काम देशमा गर्दा हेयको दृष्टिले हेर्छौं। देशमै खेती गर्ने, सिकर्मी वा प्लम्बरको काम गर्ने युवालाई सम्मान र सामाजिक सुरक्षा दिन नसकेसम्म उनीहरू बाहिरै जानेछन्।

म युवालाई विदेश नजाऊ भन्दिनँ। विदेश जानु उनीहरूको अधिकार हो। तर जानु बाध्यता होइन, रोजाइ हुनुपर्छ। यो फरक बनाउने जिम्मेवारी राज्यको हो। भाषण पुगिसक्यो, अब अवसर चाहिन्छ।