हरेक बिहान म छोरीलाई विद्यालय पुर्याउन करिब एक किलोमिटर हिँड्छु। यो छोटो दूरी पार गर्दा मैले कम्तीमा तीन पटक फुटपाथ छाडेर मूल सडकमा ओर्लनुपर्छ। कतै पसलको सामान थुपारिएको हुन्छ, कतै मोटरसाइकल पार्क गरिएको। छोरीको हात समातेर गाडीको बीचबाट हिँड्दा मलाई लाग्छ, यो सहर हामीजस्ता हिँड्नेहरूका लागि बनेको होइन।
विकासको गलत मापदण्ड
हाम्रो सहरी विकासको मापदण्ड सडकको चौडाइ बनेको छ। सडक जति फराकिलो, विकास उति धेरै भन्ने बुझाइ छ। तर सडक फराकिलो बनाउँदा धेरै ठाउँमा फुटपाथ साँघुरिएको छ, रूख काटिएका छन् र सार्वजनिक चौतारी हराएका छन्।
म तर्क गर्छु, सहरको गुणस्तर गाडी कति छिटो कुद्छ भन्ने होइन, एउटा बालक वा वृद्ध कति सुरक्षित हिँड्न सक्छ भन्नेले नापिनुपर्छ। संसारका धेरै सहरले यो पाठ सिकिसकेका छन्। उनीहरूले मुख्य बजारलाई पैदल क्षेत्र बनाएका छन् र त्यसले व्यापार घटेको छैन, बढेको छ।

साना कदम, ठूलो परिवर्तन
यसका लागि ठूलो बजेट चाहिँदैन। केही साधारण कदम पर्याप्त छन्:
- फुटपाथ अतिक्रमणविरुद्ध नियमित र निष्पक्ष कारबाही
- विद्यालय र अस्पताल नजिक सुरक्षित क्रसिङ र गति सीमा
- अपांगता भएका व्यक्तिले प्रयोग गर्न सक्ने र्याम्प
प्रत्येक गाडी चालक पनि कुनै न कुनै बेला पैदलयात्री हुन्छ। त्यसैले पैदलयात्रीको अधिकार कुनै एक वर्गको माग होइन, हामी सबैको साझा आवश्यकता हो। सडक हामी सबैको हो, यसलाई सबैका लागि सुरक्षित बनाऔं।


प्रतिक्रियाहरू
कृपया सभ्य र मर्यादित भाषामा प्रतिक्रिया दिनुहोस्। अपमानजनक, मानहानिकारक वा घृणा फैलाउने प्रतिक्रियाहरू हटाइनेछन्।
अहिलेसम्म कुनै प्रतिक्रिया छैन। आफ्नो विचार राख्ने पहिलो व्यक्ति बन्नुहोस्।