बिहान छ बजे, बानेश्वरको एउटा गल्लीबाट हेल्मेट लगाएर निस्किन्छन् ३२ वर्षीय आशिष जोशी। पिठ्युँमा झोला, हातमा पानीको बोतल। उनको कार्यालय करिब सात किलोमिटर टाढा छ। मोटरसाइकलमा जाँदा जाममा पर्दा पैंतालीस मिनेट लाग्थ्यो, साइकलमा अहिले पच्चीस मिनेटमै पुग्छन्।
आशिषजस्तै राजधानीमा साइकललाई दैनिक यात्राको साधन बनाउनेहरू बिस्तारै बढिरहेका छन्। कोही स्वास्थ्यका लागि, कोही खर्च घटाउन, त कोही वातावरणप्रतिको चिन्ताले साइकल रोजिरहेका छन्।
पुरानो सहर, नयाँ चलन
केही दशकअघिसम्म काठमाडौंका गल्लीमा साइकल सामान्य दृश्य थियो। सवारी साधन बढ्दै जाँदा साइकल हराउँदै गयो। अहिले भने नयाँ पुस्ताले यसलाई फेरि अपनाउन थालेको छ। साइकल पसल सञ्चालक दीपक मानन्धरका अनुसार पछिल्ला तीन वर्षमा साइकल बिक्री उल्लेख्य बढेको छ।

सप्ताहान्तमा साइकल समूहहरू उपत्यकाका डाँडा र गाउँ पुग्छन्। यस्ता समूहमा विद्यार्थीदेखि अवकाशप्राप्त कर्मचारीसम्म सहभागी हुन्छन्। साइकलले साथी पनि दिन्छ, सहरलाई नजिकबाट हेर्ने आँखा पनि, एक समूहकी संयोजक रेणु बज्राचार्य भन्छिन्।
सुरक्षाको चिन्ता
तर साइकल चलाउनेहरूको सबैभन्दा ठूलो चिन्ता सुरक्षा हो। अधिकांश सडकमा छुट्टै साइकल लेन छैन। ठूला सवारी साधनको गति र धुलोले यात्रा जोखिमपूर्ण बनाउँछ। कार्यालय र बजार क्षेत्रमा सुरक्षित पार्किङ पनि पाइँदैन।
- मुख्य सडकमा छुट्टै र सुरक्षित साइकल लेन
- सार्वजनिक स्थलमा साइकल पार्किङ
- सवारी चालकमा साइकल यात्रीप्रति सम्मानको संस्कृति
साइकल प्रेमीहरू यी माग पूरा भए अझ धेरै मानिस साइकलतर्फ आकर्षित हुने बताउँछन्। आशिष भन्छन्, साइकल चलाउँदा म सहरको समस्या होइन, समाधानको हिस्सा भएको महसुस गर्छु।


प्रतिक्रियाहरू
कृपया सभ्य र मर्यादित भाषामा प्रतिक्रिया दिनुहोस्। अपमानजनक, मानहानिकारक वा घृणा फैलाउने प्रतिक्रियाहरू हटाइनेछन्।
अहिलेसम्म कुनै प्रतिक्रिया छैन। आफ्नो विचार राख्ने पहिलो व्यक्ति बन्नुहोस्।