भैरवकुण्डको उचाइभन्दा अग्लो मेरो पीडा!

न अगाडि बढ्न सक्ने शक्ति थियो, न पछाडि फर्किने साहस। वरिपरि हिमाल, हिउँ र सुनसान बाटो थियो। मनमा अनेकौँ कुरा खेलिरहेका थिए। साथीहरू आउँछन् कि भनेर पटकपटक बाटोतिर फर्केर हेर्न खोज्थेँ। तर आँखाले माथि हेर्नसमेत साथ दिँदैनथ्यो। माथि हेर्दा उल्टी आउला जस्तो हुन्थ्यो।