रवीन्द्र मानन्धर दुई दशकदेखि क्लब फुटबलमा प्रशिक्षकका रूपमा सक्रिय छन्। उनले प्रशिक्षण दिएका धेरै खेलाडी अहिले विभिन्न क्लब र उमेर समूहका राष्ट्रिय टोलीमा खेलिरहेका छन्। नेपाली फुटबलको अवस्था, युवा खेलाडीको विकास र क्लब संरचनाबारे उनीसँग गरिएको कुराकानीको सम्पादित अंश :
नेपाली फुटबलको अहिलेको अवस्थालाई कसरी हेर्नुहुन्छ?
पहिलेभन्दा धेरै राम्रो छ। लिग नियमित हुन थालेको छ, दर्शक मैदान फर्किएका छन्। तर हामीले अझै आधारभूत काम पूरा गरेका छैनौं। बालबालिकादेखि नै व्यवस्थित प्रशिक्षण नहुँदा खेलाडी १८–२० वर्षमा पुग्दा पनि प्राविधिक रूपमा कमजोर हुन्छन्।
युवा खेलाडीको सबैभन्दा ठूलो कमजोरी के देख्नुहुन्छ?
प्रतिभा प्रशस्त छ, तर धैर्य कम छ। धेरै युवा छिट्टै नाम र पैसा चाहन्छन्। दुई–तीन वर्ष निरन्तर मेहनत गर्नुपर्छ भन्ने कुरा बुझाउनु नै मेरो सबैभन्दा कठिन काम हो। फुटबल एक सिजनको खेल होइन, दस वर्षको यात्रा हो।
क्लबहरूको भूमिका के हुनुपर्छ?
हरेक क्लबले आफ्नै युवा एकेडेमी चलाउनुपर्छ। अहिले धेरै क्लबले सिजन सुरु हुनुअघि मात्र खेलाडी जम्मा गर्छन्। यसले दीर्घकालीन टोली बन्दैन। एकेडेमीबाट आएका खेलाडीमा क्लबप्रति अपनत्व पनि हुन्छ।
प्रशिक्षकको क्षमता विकासबारे के भन्नुहुन्छ?
यो सबैभन्दा उपेक्षित पक्ष हो। देशभर लाइसेन्सप्राप्त प्रशिक्षकको संख्या निकै कम छ। गाउँमा बच्चालाई फुटबल सिकाउने शिक्षक वा स्वयंसेवकलाई आधारभूत तालिम दिन सके मात्र पनि ठूलो परिवर्तन आउँछ।
आगामी पाँच वर्षमा नेपाली फुटबललाई कहाँ देख्नुहुन्छ?
यदि ग्रासरुट कार्यक्रम र प्रशिक्षक विकासमा अहिले लगानी भयो भने पाँच वर्षपछि हामी दक्षिण एसियामा निरन्तर प्रतिस्पर्धी टोली बन्न सक्छौं। होइन भने हामी अहिलेकै ठाउँमा घुमिरहनेछौं।
प्रतिक्रियाहरू
कृपया सभ्य र मर्यादित भाषामा प्रतिक्रिया दिनुहोस्। अपमानजनक, मानहानिकारक वा घृणा फैलाउने प्रतिक्रियाहरू हटाइनेछन्।
अहिलेसम्म कुनै प्रतिक्रिया छैन। आफ्नो विचार राख्ने पहिलो व्यक्ति बन्नुहोस्।